Dobre whisky nie musi mieć wielowiekowej tradycji. Udowodnili to Japończycy, którzy produkcją tego trunku zajmują się od stu lat. Co wyróżnia ją spośród innych odmian?

Japońska whisky – jak to się zaczęło?

Za ojców japońskiej whisky uznaje się Shinjiro Toriego oraz Masatakę Taketsuru. Pierwszy z nich jest twórcą dobrze znanej dziś destylarni Yamazaki i firmy Suntory. Drugi natomiast stworzył markę Nikka, a nauki pobierał u szkockich specjalistów. Miało to miejsce w 1918 roku. Po trzech latach Taketsuru wrócił do Japonii i wraz z Torim rozpoczęli budowę pierwszej destylarni. Połączenie kapitału z wiedzą nabytą u szkockich gorzelników zaowocowało powstaniem destylarni w okolicach Kyoto. Dziś znana jest pod nazwą Yamazaki. Taketsuru pracował tutaj przez 11 lat, po czym zdecydował się założyć własne destylarnię. Panowie nie mogli bowiem dogadać się co do charakteru trunku. Taketsuru chciał robić whisky na wzór szkocki. Bazował więc na torfowych aromatach, co nie podobało się Toriemu. Wolał on bowiem produkować whisky bardziej zbliżone podniebieniom Japończyków – lekkie i o kwiatowym aromacie. Dlatego w 1934 roku Taketsuru założył destylarnię Yoichi.

Whisky japońska – co warto wiedzieć o produkcji?

Whisky produkowana przez Japończyków rzeczywiście kopiuje sprawdzone szkockie wzorce. Nie ma jednak ściśle określonych wymogów prawnych, jak ma to miejsce chociażby w przypadku szkockiej czy amerykańskiej whisky. Destylacja japońskich trunków jest dwustopniowa, a dojrzewanie trwa co najmniej trzy lata. Trunki także leżą w dębowych beczkach, jednak jego inna odmiana wpływa znacznie na cechy produktu. Głównym zbożem wykorzystywanym do produkcji blended whisky jest kukurydza. Obecnie na terenie Japonii działa dziewięć destylarni. Mimo krótkiej historii Japończycy doprowadzili whisky do perfekcji. Świadczą o tym chociażby zwycięstwa azjatyckich trunków w prestiżowych plebiscytach. W ofercie japońskich destylarni znajdziemy zarówno single malty, jak i blendy. Te ostatnie powstają z whisky pochodzących z tego samego koncernu. Dlatego trunki mogą różnić się chociażby poziomem zawartości torfu. Koneserzy cenią sobie także to, że whisky japońska jest lekka i łagodna, dzięki czemu można ją pić wraz z jedzeniem. Japończycy rzadko delektują się czystą whisky i najczęściej mieszają ją z wodą sodową i lodem. Zimą decydują się nawet na gorącą wodę.